Projeyi Facebook sayfasından gören bir arkadaşımdan öğrendim. Üretilen işlere hayran oldum, hepsi harikaydı. Ayrıca dönemin müziği ve düşünce yapısı ilgi alanım olduğu için projenin çok isabetli olduğunu düşündüm.
Anadolu Rock bir kültürün uyanışıdır bana göre. Genç kuşağın yaşadığı toprağı fark edip keşfetme çabası ile derinlere daldıkça daha da zenginleşen bir kültür. Aradan onlarca yıl geçse de biz hala o kültürün parçasıyız ve öyle olmaya devam edeceğiz. 70’li yıllarda yaşanan uyanışın bu günlerde bu proje ile devam ettiğini gördüğümde içimi büyük bir heyecan kapladı. Sayfaya mesaj atarak projede yer almak istediğimi ve beğenilerimi ilettim. Sağ olsun arkadaşlar beni kırmadılar. Önce iki parça seçip bazı çalışmalar yaptım ama Anadolu Rock açısından pek isabetli işler olmadı. Bunun üzerine Gökhan bana henüz çalışılmamış parçalardan oluşan bir liste gönderdi. Seçim yapmakta çok zorlansam da sonunda akımın erken çalışmalarından biri olan Moğollar’ın Dağ ve Çocuk parçasında karar kıldık.
Dağ ve Çocuk’u yıllarca dinlememin getirdiği bir görsel hatıram vardı. Bir müziği dinlerken hepimizin kafamızda oluşturduğu bazı resimler, sahneler ve duygular vardır. Bu duygular kişinin müziği ilk nerede dinlediğinden nasıl bir ruh haliyle dinlediğine kadar değişiklik gösterir. Dağ ve Çocuk uzun yollarda penceremden dağlar, dereler, uzak köyler geçerken dinlediğim bir parça olduğundan -özellikle sözlerin de bu pastoral yapıyı desteklemesi sebebiyle- gözlerimin önünde buram buram Anadolu kokan hayaller canlandı. Dağ’ın çocuğu çağırması ve “koş dedi eteklerimde yat, üzüntünü sök içinden at” sözleri afişin temasını oluşturdu. Sözler mekânı olabildiğince tasvir ediyordu. Yemyeşil ovaları, zümrüt yeşili çayırları, ormanlarında kuşlar öten, buz gibi pınarlarıyla Anadolu’nun bağrından yükselen yüce bir dağın tek başına kalmış bir çocuğa çağrısıydı bu şarkı. Doğa ve kilim kokuyordu. Bu sebeplerle gökyüzü masmavi, dağlar yemyeşil olmalıydı. Moğollar yazısında ve çocuk figüründe bağlantıyı kurmak ve fark edilir hale getirmek için kilimlerde sıkça görülen kök boya kırmızısını kullandım. Afişin alt kısmında kalan köy ise çocuğun geride bıraktığı hayatına işaret ediyor. Ayrıca kilim desenlerinin geometrik yapısı afişin tipografisinde ve geri kalanında kendini hissettirdi.
